Door: Jarry Popelier

Het finalebal werd zondag geopend in Amsterdam. En het Bossche kamp zal met een bittere smaak terugkijken op de middag, die nog wel zo mooi begon.
Wanneer het einde van het eerste kwart nadert, staat er een fraaie voorsprong op het bord: 12-20. De driepunter valt en het spel van EiffelTowers ziet er alleraardigst uit. Bovendien heeft Avis Wyatt dan al zijn derde persoonlijke fout geïncasseerd. Maar de fraaie perspectieven zijn bij rust flink de grond ingeboord. Mede dankzij een 17-2 run, mag Amsterdam met een 39-30 voorsprong de kleedkamer opzoeken. EiffelTowers kan zich na rust niet herstellen en met speels gemak haalt Amsterdam de eindstreep. EiffelTowers heeft drie kwarten nodig om 43 punten te produceren, tja, dan wordt het lastig om een wedstrijd winnend af te sluiten.

Reikhalzend was er naar het eerste duel uit de best-of-seven serie uitgekeken. Een duel tussen de twee meest getalenteerde spelers uit de Nederlandse competitie, Travis Young en Teddy Gipson. Een botsing van twee totaal verschillende stijlen; het snelle en spectaculaire spel van EiffelTowers, tegen het fysiek en verdedigend sterke Amsterdam. Maar van die mooie bespiegelingen kwam weinig terecht; er werd simpelweg geen antwoord gevonden op de spijkerharde verdediging van de hoofdstedelingen. Marcel Aarts – moe van het getrek, gebeuk en geduw - liet zich in de slotfase nog provoceren door Peter van Paassen. Van Paassen is verkozen tot MVP van het reguliere seizoen, dan wordt je gezien als een grote meneer. En heb je net even een wat grotere status dan bijvoorbeeld Aarts, wordt er meer van je getolereerd, zonder teruggefloten te worden.
Maar er is nog niets verloren, het staat ‘slechts’ 0-1. En er zullen genoeg spelers zijn aan Bossche kant die de zeer tegenvallende wedstrijd van zondag willen uitwissen.

De tegenstander

Qua speelstijl kun je Den Bosch en Amsterdam met de beste bedoelingen niet met elkaar vergelijken, maar er zijn ook overeenkomsten tussen beide clubs. Zo zijn ze allebei al één of meerdere keren afgeschreven als titelkandidaat. Waar bij EiffelTowers de puzzelstukjes na de gewonnen bekerfinale plotseling in mekaar begonnen te vallen, was het omgekeerde bij Amsterdam het geval. Het team belandde in een negatieve spiraal en opeens bleek de soevereine koploper ook te kunnen verliezen. Toen de play-offs rap naderde stapelde de ploeg nederlaag op nederlaag en op de laatste speeldag ging het ook nog een kansloos onderuit in Den Bosch. Bovendien zou de sfeer in het team verpest zijn. Weert werd een goede kans toegedicht om de nummer 1 uit de competitie in de eerste ronde uit te schakelen. Alle voorbeschouwingen bleken tot nu toe onzin; Weert werd eenvoudig opzij gezet (2-0) en in de halve finale won het vrij gedecideerd van Nijmegen (3-1). En nu heeft het de eerste voorsprong in de finale te pakken en oogt het team weer net zo sterk als vóór de verloren bekerfinale.
En net als EiffelTowers gaat ook Amsterdam mee met de nieuwe trend in het vaderlandse basketball: Nederlandse jongens langjarige contracten voorschotelen. Bij de Bosschenaren hebben o.a. Kees Akerboom, Jos Frederiks, Marcel Aarts en Djoenie Steenvoorde voor een langere periode getekend. Peter van Paassen en Stefan Wessels staan tot 2015 bij de opponent onder contract en moeten zo voor de Amsterdamse continuïteit zorgen.