Afgelopen dinsdag leek het weer even als vanouds. Bij het warmlopen zag ik mijn naam al op het scorebord staan en bij het voorstellen van de teams galmde het door de oude fabriekshal in Göttingen: "Mit nummer sieben....Jos Frederiks!".

Teruggekomen op mijn besluit? Of misschien een geheim wapen tegen de press van de Duitsers? Nee hoor. Waarschijnlijk weten ze bij de FIBA gewoon nog niet dat mijn schoenen sinds een paar weken ergens aan de wilgen hangen.

Toch kriebelt het dan wel even. Europacup wedstrijden zijn nou eenmaal de krenten in de pap en als er een paar duizend man op de banken staat trek je toch het liefst weer een tenue-tje aan. Ook betrapte ik mezelf erop dat ik een keer op wilde staan toen de coach om een wissel vroeg. Verwerkingsproces heet dat geloof ik...

Dat proces zal nog wel even duren, maar tegelijkertijd kan ik me heel goed vinden in mijn nieuwe rol binnen het team. Het analyseren van de tegenstander. Wat houdt dat nou precies in?

In de dagen voor een wedstrijd kijk ik veel naar DVD’s van de tegenstander. Probeer er dan uit te halen welke aanvallen ze spelen, waar hun sterke en zwakke punten liggen, of ze verdedigend nog iets bijzonders doen (een press bijvoorbeeld...), etc. Met deze info kunnen de coaches dan aan de slag.

Daarnaast maak ik ook een film met highlights van de tegenstander. Op deze manier krijgen de spelers een goed beeld van wat ze de komende wedstrijd kunnen verwachten. Vergelijk het maar met een Greatest Hits album. Als je wilt weten wat voor muziek een band maakt kun je het beste hun beste nummers uit de kast pakken.

Winnen we hier dan ook wedstrijden mee? Nee, natuurlijk niet. Het spelletje wordt gelukkig nog altijd tussen de lijnen gespeeld en niet op mijn laptop. Maar, zoals hockeycoach Marc Lammers het ook zegt: je moet op elk terrein proberen een paar procent winst te pakken. Een goede voorbereiding voorkomt misschien nét die ene driepunter. Of die ene layup. Details, dus. Maar die geven vaak wel de doorslag.